Ekonomia, której nie widać gołym okiem
Palenie skręta to najbardziej prymitywna forma waporyzacji, jaką można sobie wyobrazić – źródłem ciepła jest żywy ogień, a nośnikiem kanabinoidów dym. Problem w tym, że żar na końcu skręta ma temperaturę liczoną w setkach stopni, realnie potrafi przekraczać 500°C. W takiej temperaturze zdecydowana część kanabinoidów nie odparowuje w sposób, który można wdychać, tylko ulega pirolizie – rozpada się termicznie, zanim zdążycie się do tego zaciągnąć. Do tego dochodzi dym boczny, czyli ten, który ucieka między zaciągnięciami i po prostu znika w powietrzu, nieskonsumowany przez nikogo.
Waporyzacja działa inaczej, bo utrzymuje temperaturę poniżej progu spalania, więc kanabinoidy odparowują zamiast się rozkładać. Badanie Lanza i współpracowników z 2016 roku, opublikowane w PLOS One, sprawdzało odzysk THC z kilku popularnych waporyzatorów i Arizer Solo wypadł tam najlepiej, z odzyskiem sięgającym niemal 83%. Dla porównania inne testowane urządzenia, jak Volcano Medic czy DaVinci, mieściły się w przedziale 51-67%. Nawet najsłabszy wynik z tego zestawienia bije realną efektywność skręta, bo tam sporo idzie w dym boczny i popiół, a nie do waszych płuc. Krótko mówiąc – z dobrego konwekcyjnego waporyzatora wyciągacie z grama więcej niż z jointa, a to, co zostaje w komorze, wciąż da się wykorzystać, o czym za chwilę.
To, co faktycznie wdychacie, ma znaczenie
Dym z niczego nie jest obojętny dla zdrowia, niezależnie od tego, co się pali. Analiza pary z Volcano wykazała, że składa się ona niemal wyłącznie z kanabinoidów, ze śladowymi ilościami zaledwie kilku innych związków. W dymie ze spalonego suszu ta sama metoda wykryła ponad sto różnych związków chemicznych, w tym kilka wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, czyli znanych rakotwórczych substancji smolistych. To nie jest drobna różnica jakościowa, to zupełnie inna liga.
Do tego dochodzi tlenek węgla. Wielokrotnie potwierdzano w badaniach porównujących palenie i waporyzację, że palenie generuje wyraźnie wyższą ekspozycję na CO niż waporyzacja tej samej ilości suszu, a regularne palenie skrętów wiąże się ze stanem zapalnym dróg oddechowych porównywalnym do tego u palaczy papierosów. Jeśli chodzi o benzen, wczesne badanie NORML-MAPS pokazało, że urządzenie grzewcze potrafiło uwalniać THC już przy 185-200°C, całkowicie eliminując benzen, toluen i naftalen z pary. Późniejsze prace, między innymi Pomahacovej i Lanza, wskazują realny próg pirolizy bliżej 225-230°C – czyli dopóki trzymacie się typowych zakresów waporyzacji, nie zbliżacie się nawet do tej strefy, podczas gdy żar skręta jest od niej oddalony o kilkaset stopni w drugą stronę.
Nikt rozsądny nie powie, że waporyzacja jest w pełni bezpieczna. Metoda ma za sobą kilkanaście, może dwadzieścia lat obserwacji, więc o wieloletnich konsekwencjach można mówić z ostrożnością. Natomiast dostępne dane konsekwentnie pokazują mniej podrażnienia dróg oddechowych i mniej objawów ze strony układu oddechowego niż przy paleniu – i to jest różnica, z którą można się pożegnać z porannym odksztuszaniem, bez większego ryzyka.
rozważ zakup w VapeFully 💜 |
 |
Smak, którego dym po prostu nie ma
Spalanie niszczy terpeny, a to one odpowiadają za aromat i charakter danej odmiany. Palenie po to, żeby „poczuć smak” konkretnego suszu, jest trochę jak degustowanie wina rozcieńczonego wodą z parówek – sam pomysł nie ma sensu, bo ogień zaburza profil smakowy, zanim zdążycie cokolwiek poczuć. Waporyzacja utrzymuje temperaturę w zakresie, w którym poszczególne terpeny i kanabinoidy odparowują pojedynczo, zależnie od swojego punktu wrzenia, więc smak zostaje pełny i da się w nim wyłapać różnice między odmianami.
Orientacyjne punkty wrzenia, które warto znać, planując temperaturę sesji:
| Związek | Przybliżony punkt wrzenia |
| THC | ok. 157°C |
| Mircen | ok. 168°C |
| Limonen | ok. 176°C |
| CBD | ok. 160-180°C |
| CBN | ok. 185°C |
| Linalol | ok. 198°C |
| Beta-kariofilen | ok. 199°C |
| CBC | ok. 220°C |
Oczywiście nie każdy sprzęt odda ten smak tak samo – są tanie waporyzatory z posmakiem plastiku czy gumy i tych po prostu unikajcie. Ale sprzęt z dobrą komorą, jak Arizer Solo 2 czy Crafty/Mighty od Storz & Bickel, potrafi oddać smak na poziomie, po którym ciężko się przestawić z powrotem na dym.
ABV, czyli nic się nie marnuje
Waporyzator nie wyciąga stu procent kanabinoidów z suszu za jednym razem, ale ponieważ nie ma tu spalania, nie zostajecie z popiołem, tylko z tak zwanym ABV – already been vaped. To susz, który zmienił kolor i smak, ale wciąż zawiera resztki kanabinoidów, i co ważne, jest już zdekarboksylowany, więc nie trzeba go dodatkowo obrabiać termicznie przed dalszym użyciem. Nadaje się prosto do canna-oleju, canna-masła czy dowolnych wypieków, gdzie wciąż zadziała, tylko w innej formie. Popiół po skręcie takiej drugiej szansy nie daje.
Zapach, o którym nikt głośno nie mówi
Para z waporyzatora rozprasza się w powietrzu zauważalnie szybciej niż dym i nie wsiąka tak samo w tkaniny, włosy czy zasłony. Jeśli waporyzujecie przy uchylonym oknie, zapach znika w ciągu kilku minut, a nie godzin. To praktyczna różnica dla każdego, komu zależy na dyskrecji – i szczerze, dla większości ludzi to właśnie ten argument w codziennym użytkowaniu robi największą różnicę, nawet jeśli mówi się o nim najciszej.
Dym też ma swoje argumenty
Nie będę udawał, że palenie nie ma żadnych zalet. Jest szybsze, prostsze, nie wymaga ładowania sprzętu ani czekania na rozgrzanie komory, a lider tanio kosztuje. Jeśli komuś zależy wyłącznie na wygodzie i szybkości, to zrozumiały wybór. Natomiast jeśli spojrzycie na to od strony efektywności, zdrowia, smaku i dyskrecji – waporyzacja wygrywa na całej linii, i to nie dzięki marketingowi, tylko dzięki temu, co pokazują twarde dane. Jeśli jeszcze nie próbowaliście, to naprawdę warto dać jej szansę.
Autor:
VapoManiak, wielki fan waporyzacji, kolekcjoner i niezależny recenzent waporyzatorów. Masz pytanie? Napisz do mnie lub zostaw komentarz – odezwę się! Zapraszam też na grupę na Facebooku: Waporyzacja Ziół Leczniczych, gdzie otwarcie dzielę się swoją wiedzą i odpowiadam na bieżące pytania.
